Słownik Polskiego Slangu: 2011– 2013

Era YouTube’a i SWAG-u

Początek tej dekady to zmierzch Gadu-Gadu i triumf Facebooka. To czas, gdy pierwsi wielcy polscy YouTuberzy zaczęli kreować język młodzieży, a amerykańscy raperzy narzucili modę na „bogactwo” i specyficzny styl bycia.

Słowniczek epoki (Wczesne lata 2011–2013):

• SWAG – Absolutne słowo-klucz. Oznaczało styl, pewność siebie i „to coś”. Ktoś, kto miał swag, ubierał się modnie i miał odpowiednie flow.
• YOLO – Skrót od You Only Live Once (żyje się tylko raz). Hasło przewodnie wszystkich ryzykownych lub głupich pomysłów.
• Propsy / Propsować – Wyraz uznania, szacunku. Zamiast „szacun”, zaczęliśmy dawać „propsy”.
• Fejm / Fejm się zgadza – Sława i rozpoznawalność. Najważniejsza waluta tamtych lat, szczególnie w mediach społecznościowych.
• Hejter – Słowo, które na stałe weszło do języka. Każdy, kto krytykował (nawet konstruktywnie), był nazywany hejterem.
• Beka / Ciągnąć bekę – Słowo z lat 90. przeżyło wtedy swoją drugą, potężną młodość.
• Gimbus / Gimbaza – W tym okresie słowo to osiągnęło apogeum negatywnego znaczenia, oznaczając stan umysłu pełen niedojrzałości.
• Suchar – Bardzo słaby, nieśmieszny żart (spopularyzowany m.in. przez Karola Strasburgera i raczkujący polski YouTube).
• Spina / Napinać się – Niepotrzebne denerwowanie się lub wywoływanie kłótni. „Nie spinaj się!” było uniwersalną radą.
• Lajkować – Słowo, które z Facebooka przeszło do rzeczywistości. Zaczęliśmy „lajkować” rzeczy w realu.
• Epic / Epickie – Wszystko, co było choć trochę lepsze niż przeciętne, nagle stawało się „epickie”.
• Heheszki – Lekkie, żartobliwe określenie na śmiech lub zabawne sytuacje.