Kontekst społeczny: Kulinarny pomnik polskiej fascynacji „egzotyką z puszki” i pierwszych odważnych prób łączenia smaków słodkich ze słonymi (tzw. kuchnia fusion w wydaniu domowym). Danie to święciło triumfy na niedzielnych obiadach i weselach przełomu wieków, będąc symbolem światowości i nowoczesności. To potrawa, która nauczyła Polaków, że owoc w daniu głównym to nie błąd, a wyraz wyrafinowania, i wprowadziła żółtą przyprawę curry do kanonu przypraw obok vegety i pieprzu.
Składniki z archiwów:
Baza owocowa: Brzoskwinie z syropu (z puszki), pokrojone w grubą kostkę lub półksiężyce. Syrop z puszki często służył jako tajny składnik do dosłodzenia sosu.
Białko: Pierś z kurczaka, pokrojona w równą kostkę, podsmażona tak, by zamknąć soki, często oprószona mąką dla uzyskania lepszej tekstury sosu.
Fundament skrobiowy: Ryż biały (najczęściej długoziarnisty lub parboiled), gotowany na sypko, nierzadko z dodatkiem szczypty kurkumy dla uzyskania „orientalnego” żółtego koloru.
Warzywne tło: Cebula zeszklona na maśle oraz – opcjonalnie – czerwona papryka lub kukurydza, dodające daniu struktury i kolorystycznego kontrastu.
Dressing (Spoiwo):
Aksamitny, gęsty sos na bazie śmietany (często 18% lub 30%), mocno doprawiony sypką przyprawą curry, która nadawała mu intensywnie żółtą barwę i charakterystyczny, lekko pikantny, a zarazem mdły aromat.
Wykończenie:
Serwowany w głębokim talerzu, gdzie kopiec ryżu (często formowany w filiżance) otoczony jest gęstym sosem z kawałkami kurczaka i owoców. Całość dekorowana natką pietruszki, która była polskim łącznikiem z tradycją.